گشایش:
من, ولنگار آزاد, یکی از شما. فرزند ایران, متولدهمین حوالی.
دستی به ساز وانگشتی برقلم. دراین پنجره ی بهترازهیچ , نجواهای پاییزی ام را, از غزل ودوبیتی ورباعی وترانه, تا نیمایی وسپید وآزاد و گاهی داستانک زمزمه خواهیم کرد.
باید شنیده شوند. پس اساتید ودوستان هنرمند, به دیده ی اغماض, از ترجیح محتوا به فرم درغالب نجواهای اعتراضی ام خرده نگیرند. که به نظرم گاهی سربسته وشاعرانه فریادزدن, دستمایه ی اهریمن می شودبرای پیچش به کوچه ی بی خبری که:(اعتراضی نیست, پس به پیش).
همراهی شما این قلم را تراشیده وتیز خواهد کرد. سپاس.